KAPANMAMIŞ-1

                         Sokak lambasından ışık kırıntıları düşerken hafif rüzgar küçük su birikintilerini titretiyordu. Sadece gecenin ayazı değildi içimi üşüten, az önce cüzdanıma giren kazık da canımı oldukça yakmıştı.

                         Yine kırık parçalar kalbime batıyor, midem dünden beri boş kaldığını haber vermek için gurultularını arttırıyor, yıllardır üstesinden gelemediğim depresyonum arada hala kaybolmadığını hatırlatırcasına beyin kıvrımlarıma karanlık, kalbimin damarlarına sızı yüklüyor, daha da beteri yağmuru haber veren ve giderek gri tonu koyulaşan bulutlar yakınlaşarak hasret gideriyordu, yanıma şemsiyemi almadığım gerçeğini pekiştirerek karamsarlığımı büyütüyordu.

                         Geniş bir dükkan saçağının altına sığındığım anda yağmur başladı. Bir, iki, üç damla derken, sayısını bilemeyeceğim kadar çok damla son nefeslerini asfaltın donuk yüzünde ve ayakların yükünden çökmüş kaldırım taşlarında verdi. Bu çaresiz kaldıkları sonu seyrederken artık umursamadığımı fark ettim. En son ne zaman içten hissetmiştim acaba ? Gülümseme, heyecan, hırs namına her şey zaten hızla tükenmişti, en son ne zaman rastladığımı hatırlayamıyordum bir türlü. Nicedir kabuslarıma giren deklanşör flaşları, neon ışıkları, ölüm soğukluğu bürünmüş suratlar da artık alkolün baskın ama kontrol etmeyi yine de başarabildiğim gücüne iki haftadır boyun eğmişti.

                         Geçen hafta tanımadığım bir adam, cebimde beş kuruş yokken bana yüklü bir meblağ bıraktı. 

                         “ Adam Adıyok ile mi görüşüyorum ? “

                         “ Adam Noname ya da, evet “ dedim.

                          Altı bira bardağı ve iki tekila shot ikramını izleyen, sabaha karşı 5’ te uykuya daldığım bir sürecin ani, uzun süredir rastlamadığım tarzdan, mutlu bir haberiydi. Pala bıyıklı, heybetli avukatın ofisine gittim, adımdan konu açıldı, “ Manchester’ da doğdum ve İngilizce Edım diye okunur “ diye cevapladım, eski cevapların karbon kopyasıydı, daha önce hiç görmediğim ve fotoğraftaki yüzünü çocukluk anılarımdan da çıkaramadığım yabancı, ismi, mesleği hiçbir şey ifade etmeyen biriydi, bana 50 milyon Türk Lirası ve tarihi 100 yıl olan bir apartman bırakmıştı miras olarak. 

                          “ Kendisini tanımıyorum “ dedim “ Bir yanlışlık olmasın ? “

                           “ Adam Noname, Manchester, 2 Ocak 1983 doğumlu, anne adı Claire, baba adı Orhan ? “

                           Sessiz sedasız cebime giren meblağ fena da değildi doğrusu, zaten tuhaf evladının hayat tarafından yutulacağı korkusu taşıyan annemin mirası, bana geçen kira payları ile hem yaşamak hem yazmak için iyi bir fırsat elde etmişken piyangodan çıkmış olan bu küçük servet rahatlığımı katlatmıştı. Her köşesinde anlamsızlık ve saçmalığa rastladığım bomboş hayatımın sunduğu ideal bir diyet olarak da görülebilirdi. Belki de Tanrı beni artık yeniden hatırlayamayacağı kadar fazla zamandır unuttuğu için üzgündü, bu şekilde bana ulaşma amacındaydı, pek içime sinmese de karnım açken, en azından ruhumu doyurmak amacıyla aynı imkansız ve gerçek dışı pozitifliğe önceden de sarılmıştım, yeniden sarılabilirdim. Ne de olsa beni önemsediğini düşünmüyordum, bu yüzden istediğimi düşünmenin zararı yoktu.

                           Yağmur hafifleyince sigaramın izmaritini yere atıp botumla ezdim. İşte bu kadar kolay bitip gitmişti, aynı hayat gibi. Üst kattaki halojen lambanın parmaklığı gözlerimi kamaştırırken tüyler ürpertici bir kahkaha kulak zarımı salladı. Artık taşımadığım silahı el alışkanlığıyla ararken boş elimi, tırnaklarım avucumu kanatacak derecede, yumruk yapıp iyice sıkarken derim sarıdan kırmızıya döndü. Boyası dökülen yeşil renkli apartmanı geçip köşeyi dönünce, sarsılan kar maskeli adamın bıçağını kaldırdığını gördüm. Sessiz ama geniş adımlarla yaklaşıp, bütün gücümle omuriliğine vurdum. Ters bir C harfi çizerek düşerken, az önce hissettiğini tahmin ettiğim acıyı kendi ensemde hissettim, her şey karanlığa gömülmeden evvel son gördüğüm  karşıdan gelen arabanın farlarının yüzüne vurduğu, gözlerinde ölüm donmuş sarışın, genç kadındı. Diğerlerine ikizi kadar benziyordu.

                           

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

ANLAM

 Hayatın anlamını ne zaman kaybettiğimi bilmiyorum ama kesin olarak kaybettiğimi tartışmam bile. Bir zamanlar heyecanlıydım, hayallerim, hedeflerim, umutlarım vardı ki onlar beni taşıyan basamaklardı. Daha önce de kaybettiğim çarpışmalar olmuştu ama her defasında basamakları yeniden tırmanacak gücü buluyordum. Artık o güç yok. Artık bir anlam olduğundan bile şüpheliyim. Eğer nefret ettiğiniz ders sevdiğiniz mesleği yapmanızı engelliyor ve üniversite kapılarının açtığı bu keyfin önüne çıkıyorsa ne yapabilirsiniz ki ? '' Ben bu dersten nefret ediyorum, bu dersle bir daha karşılaşmak istemiyorum '' diyemiyorsunuz çünkü bir bakmışsınız ki sözel alan öğrenci eksiği yüzünden açılmamış. Zincirin halkaları belki de orada kopmaya başladı. Ondan sonra sırayı kadınlar aldı, bir kere aşağılanarak reddedildim, iki defa seçilen başkasının ikinci tercihi oldum, yıllar geçip yaşım ilerledikçe bahaneler ve soğukluklarla her gün karşılaşır oldum ve kadınlar sonunda beni unuttu. Kibar dav...
Devamı

RAHATSIZ EDEN ŞEYLER

 Bazı şeyler beni öyle çok rahatsız ediyor ki bunları yazmazsam olmayacak. Bunlar uzun süredir tecrübe ettiğim olaylardan ve yaptığım dikkatli gözlemlerden çıkarımlarımı oluşturuyor. İlki erkeklerin aşırı kıskançlığı: Biraz kıskançlığın zararı olmaz. Ancak bir kadınla ilişkisi olan erkekler kıskançlığın ölçüsünü kaçırdığını belli ediyor. Nasıl mı ? Öncelikle şunu belirteyim, ne kadar güzel olursa olsun bir erkeğin yanındaki kadına asla bakmam çünkü erkeğe saygı duyarım. Ancak tek başıma oturup sevdiğim şeylerle ilgilenmeme de saygı duyulmalıdır. Mesela bir mekanda oturuyoruz, isteyen sevgilisiyle, isteyen arkadaşıyla, isteyen tek başına zaman geçiriyor öyle değil mi ? Buraya kadar her şey normal... Ama o da ne ? Önümdeki masada sevgilisiyle oturan adam dönüp dönüp bana bakıyor. Eee, ben bir defa sevgilisine bakmadım ki ? Sadece bilgisayarımla ilgilendim durdum. Neden benim kötü hissetmeme sebep oluyorsun durup dururken ? İkincisi her erkeği potansiyel sapık olarak yaftalamak: Ben a...
Devamı

DEDEKTİF(1)

                             Cızırdayan floresanın zayıf ışığının altında, Hakan Erdem’ in yorgun gözleri usul usul aralanırken, ilk başta nerede olduğunu anlayamadı. Akciğeri sızlıyordu, belki de o kurşunu mucizevi biçimde çıkartıp kanamasını durdurmuşlar, ameliyattan çıktığının ertesinde yoğun bakımda uyanma safhasına geçmişti. Bir başka ihtimal de, Tanrı’ yı çoktan unutmuş olsa da, kendisini nihayet hatırlamış olması ve bir meleğini göndermiş olmasıydı. Zihninden bir an için Scorpions’ un ‘ Send me an angel ‘ şarkısı geçti.                             Yine gereksiz derecede büyük salonundaydı.    Boşalmış şişeler, yırtık sigara paketleri, kırıntıların arasındaki boş ve buruşuk kese kağıtlarının arasında, spazm ve ağrılar eşliğinde yatıyordu. Van Gogh’ un taklit tablosu da, büyük ekranlı televizyon da yerdeydi. Boya parçaları ve cam...
Devamı