KATİL-2
Oysa ki ilk iki gün boyunca her şey mutluluk ve renk adına ne varsa hayatına katmıştı. Yıllardır ilk kez deliksiz uyumuş, ne çocukluğundan gelen kabusları ne de unutamadığı için uykularını kaçıran yüzleri görmüştü. İçindeki ferahlıkla uyandığı sabahı, favori mekanında doyurucu bir kahvaltı ve koyu bir americano için paraya kıyarak geçirmiş, gülüp mutlu olduğunu gören mekan sahibi çok şaşırmıştı.
Düzgün bir uyku ve insanın içine sinen bir sabah gibisi yok muydu ? Neden başkalarına kocaman gülümseyen ona hep keder ve gözyaşını tattırmıştı ki ? Bu kadar boşa geçen senenin hesabını kim verecekti peki ?
İşte yine başlamıştı. Sadece boşanacak kanın onu tekrar iyi hissettireceğini ummuştu ama yanılmıştı. Bunun yerine vicdan denilen kaybından birkaç kırıntı ruhuna batmış, toplantının ortasında onu ağlatmıştı. Şaşkınlıkla bakarken iri iri açılan gözlere aldırmadan koşarak dışarı çıkarken, bir zamanlar doluluk taşıyan isminin haykırıldığını işitse de kan damlaları arasında yükselen çığlıkları, geçmişten gelen aynı ses tonu takip etti: “ Öldür ! “ diye bağırdı arka arkaya “ Öldür ! “.
Yorumlar
Yorum Gönder